Een lofzang

Geschreven door Hans Breur.



 

Zaterdag hoefden onze dames pas in de middag te verschijnen op het hoofdveld van FC de Bilt om het op te nemen tegen GVVV. Hierdoor kon ik weer eens bij Job, broertje van Hanne en tevens mascotte en knuffelbeer van onze meiden, kijken. Omdat we een beetje laat waren ging zijn coach ballen halen en meldde ik de mannen van de JO9-6 aan bij ons wedstrijdsecretariaat. Daar kreeg ik als dank voor het aanmelden een scheidsrechtersfluit in mijn handen gedrukt. Een JO19 team stond ingedeeld om te fluiten en “die komen toch nooit opdagen” werd mij verteld. Na het fluiten van de wedstrijd gaf ik de fluit door aan het team na ons dat vanaf veld 3 hoopvol richting de kantine staarde in afwachting van hun scheids. “Die komt waarschijnlijk niet opdagen” zei ik toen ik de fluit doorgaf. Ik kan nu een lang betoog gaan houden dat we bij onze club kennelijk accepteren dat er teams rondlopen die te beroerd zijn om een wedstrijdje bij de jeugd te fluiten na een avondje stappen. Veel beter kan ik een compliment maken aan onze, dames, ouders en begeleiding. Want hoe fantastisch is het dat onze meiden altijd allemaal op de training zijn bij zon, wind, storm of regen. Dat er nagenoeg altijd 2 trainers zijn om die training te verzorgen. Dat er een gevierd Nederlands columnist is die wekelijks tijd vrijmaakt om een heerlijk stukje over de wedstrijd van onze meiden te schrijven. Dat er ouders zijn die zich inzetten voor de organisatie van het meidenvoetbal. Dat er ouders zo gek zijn dat ze een heel voetbalteam met alle broertjes, zusjes, vrienden, vriendinnen en andere geïnteresseerden probleemloos welkom heten om het seizoen in hun tuin af te sluiten met een team BBQ. Dat als je zin hebt in koffie, de deur van de kleedkamer opengaat en er een onvervalste Biltse cappuchino wordt binnengebracht (Jesse had hier iets anders geschreven). Dat we geen rijschema hoeven maken omdat er altijd meer dan genoeg auto’s zijn. Dat we een kantinedienst krijgen opgelegd middenin de meivakantie op een dag dat we zelf niet spelen en dat dan alle ouders die niet op vakantie zijn de handdoek oppakken en lekker gaan frituren en koffie schenken in onze prachtige Engelse pub. Dat er meiden zijn die fluiten voor de club en dan wel komen opdagen. Dat er ouders zijn die ervoor zorgen dat onze dames vrijdag avond voor de tweede keer dit jaar naar de Leeuwinnen konden gaan. Was het eerst in Tilburg tegen Engeland, vrijdag konden onze dames van dichtbij kijken hoe je wel (Frankrijk) of niet (Nederland) moet voetballen.

Dat dus! Hulde.

Maar goed. Er moest ook nog gevoetbald worden. Op het hoofdveld, tegen GVVV. Gelukkig wel pas in het begin van de middag want het was laat geworden de avond ervoor in de Galgenwaard. Rianne had zelfs haar verjaardagsslaapfeest precies op de wedstrijd afgestemd. Vanuit Jump Square kwam ze 1 minuut voor de aftrap het veld opgerend. Dat is teamspirit! GVVV kennen we allemaal als een goede en technische ploeg waar we in de eerste wedstrijd van het seizoen het kampioenschap aan onze neus voorbij zagen gaan omdat we in Veenendaal de eerste helft compleet werden overlopen. Lena was op scoutingweekend en Josje hoopt na 2 weken rust volgende week eindelijk weer eens zonder pijn aan haar knie te kunnen voetballen. De dames hebben de spirit helemaal hervonden en begonnen dan ook scherp aan de wedstrijd. Het werd een heerlijke wedstrijd waarin echt gevoetbald kon worden zonder significant risico keihard omver gebeukt te worden. En dat was ook wel weer eens fijn. En voetballen deden ze. De dames van GVVV overigens net iets beter dan wij. Met name de middenvelders van GVVV waren snel en technisch en gaven hun tegenstandsters in het begin regelmatig het nakijken. Vooral de kleinste en waarschijnlijk jongste van het hele stel maakte veel indruk, ze droeg niet voor niets nummer 14. Na een eerste paar knappe reddingen van Hanne op inzetten van doorkomende middenvelders was het uiteindelijk toch raak na weer een mooie combinatie door het midden die niet door onze meiden kon worden afgestopt. Daarna golfde het spel op en neer. Maud kwam er regelmatig goed door, net als Amy die ongrijpbaar was voor haar tegenstander. Op het middenveld kwam wat meer controle, onder andere door een onvermoeibare Steef. Ook Stella, Mila, Floor en Rianne kregen steeds meer grip op hun tegenstanders. De mooiste kans voor onze meiden kwam na een kort genomen corner van Maud op Rianne. Rianne legde de bal terug op Maud die hoog voorzette. Kim kopte de voorzet net over de kruising. Met 0-1 werd er gerust. De tweede helft liet eenzelfde beeld zien. GVVV voetbalde beter maar de inzet van onze meiden compenseerde dit prima. Vlak voor tijd kwam er nog een mooie, maar moeilijke, kans voor Kim na weer een voorzet van Maud. Ze kreeg haar hoofd er net niet tegenaan. En net als in Veenendaal viel het doelpunt daarna aan de andere kant. 0-2. Toch mogen de meiden trots zijn. Ze hebben ons laten genieten van mooi voetbal, een spannende wedstrijd en fantastische inzet. Helemaal als je meeneemt dat het voor iedereen een kort nachtje was. De leeuwinnen zijn van harte welkom om inspiratie te komen opdoen over teamgeest in aanloop naar het EK!

Speelster van de week? Dat was Stella. Ze begon tegen de beste speelster van het veld, kreeg haar en de wedstrijd onder controle en speelde ijzersterk!

Volgende week hebben we het paastoernooi bij Jonathan. Als de meiden dan weer zo spelen wordt dat een feestje.