Koude douche MO15-1 in IJsselstein

Geschreven door Ytzen.


Jenna


Het klimaat is van slag, dat weten we al een tijd. Er zijn er die dat ontkennen, maar als je een paar jaar op zaterdagen langs de lijn staat, weet je welke rare sprongen het weer maakt. Vorige week versloegen we in een lentezonnetje voor het eerst onze eeuwige rivaal GVVV. Vandaag stond in ijzige kou de uitwedstrijd tegen een andere Angstgegner op het programma: VVIJ. Tegen deze ploeg wisten we één keer gelijk te spelen, voor de rest uitsluitend nederlagen, met de 5-0 afstraffing van vorig jaar nog vers in het geheugen. Maar de meiden zijn beter geworden, dus met veel ambitie en hoge verwachtingen togen we naar IJsselstein. Opnieuw met de vaste schare toeschouwers, die een fijn beschut plekje vonden op de tribune van het hoofdveld. Want op dat niveau zijn onze meiden inmiddels wel beland: uit en thuis op het hoofdveld!

VVIJ had net als vorig jaar ‘geen officiële scheidsrechter ingepland’ zodat we het opnieuw moesten doen met een vrijwillige vader als scheidsrechter, dezelfde als vorig jaar. Het moet gezegd: de man deed z’n best, deed het beter dan vorig jaar en zag zelfs zo nu en dan onze grensrechter (Menno: dank weer!) niet over het hoofd.
Dan de wedstrijd. We begonnen goed. Jenna heerste op het middenveld, Ella leidde de verdediging met verve, Rixt had de handige spits in haar zak, Amy speelde met veel energie, Nikee stond steeds op de goede plek en het duurde dan ook niet lang of Maud kreeg een goede kans, die helaas in drie instanties mis ging. Het wachten was eigenlijk op onze goal, maar die viel, zoals het cliché dan heel vaak klopt, aan de andere kant. Het spel golfde op een neer, kansjes aan beide kanten, voetballend waren we net iets beter, maar kwamen vaak net een teentje tekort in het duel. Dat fysieke stuk beheerst VVIJ goed. Ruststand 1-0.

In de rust, in de warme kleedkamer, kregen we zowaar thee, uit zo’n grote ketel. Dat gevoel gaat heel ver terug, Friese velden in de jaren ’80. Belangrijkste doel van de rust was opwarmen, bijtanken en vertrouwen geven dat we hier een mooi resultaat konden halen. Een kleine omzetting (Mila in de spits) leidde al direct tot gevaar voor de goal van VVIJ, want dit multitalent kreeg een grote kans, miste eerst nog, maar meteen daarna scoorde ze wel: 1-1! Bedenker van dit plannetje Peter ging uit z’n dak voor de dug-out, de harde kern met mutsen en capuchons eveneens. Het plaatje was dan ook prachtig, de (bijna) kleinste van het veld scoort tussen twee IJsselsteinse reuzen in. Mooi!

VVIJ dacht daar anders over, schakelde bij, gooide nog meer de beuk er in, letterlijk en figuurlijk, en hun erg sterke laatste vrouw scoorde met een schitterende kopbal. Daar kun je alleen maar voor applaudisseren, prachtige goal. Daarna was het op voor onze meiden. In 5 minuten scoorde VVIJ nog 2 keer en was de wedstrijd gelopen. Er kwamen nog wel kleine kansjes voor ons, Jenna (speler van de wedstrijd) soleerde nog een keer onnavolgbaar langs 3 tegenstanders, maar het echte geloof ontbrak. Ineens voelde iedereen de kou, die we 75% van de wedstrijd niet voelden, en de wedstrijd rolde naar het einde. En zo verlies je met 4-1 bij VVIJ. Toch nog een ijskoude douche, hoewel de meiden de voorkeur gaven aan hun douche thuis in plaats van bij VVIJ.

Conclusie: voetballend kunnen we mee met VVIJ, fysiek leggen we het nog steeds af. Het goede nieuws: ook deze tegenstander gaan we een keer verslaan. Wat dat betreft is het net als de 11-stedentocht (om maar in het thema te blijven): de volgende keer dat die wordt verreden komt steeds dichterbij. Al denk ik dat wij eerder VVIJ gaan verslaan dan dat het Friese volksfeest ooit nog gaat plaatsvinden.

Maandag en woensdag weer lekker trainen, zaterdag thuis tegen Zwaluwen.