MO15-1 SPEELT GVVV-TRAUMA VAN ZICH AF

Geschreven door Ytzen.



MO15-1 SPEELT GVVV-TRAUMA VAN ZICH AF

Het zijn weken waarin het niet op kan voor de MO15-1. Vorige week een spetterende show tegen Delta Sports, gevolgd door vrijkaartjes (dank Rob!) voor Utrecht – Groningen, een waterballet tijdens de zomerse training op woensdag en vandaag de traditioneel vroege uitwedstrijd tegen GVVV. Een wedstrijd met een verhaal. Twee keer eerder moesten we daar vroeg aantreden, beide keren verloren we nipt. Vorige maand wonnen we thuis voor het eerst van onze vrienden uit Veenendaal. Dat was een doorbraak. GVVV stond en staat model voor goed voetbal en beschaafd publiek, een combinatie om te koesteren, maar vandaag wilden we wel gewoon winnen.

Of we dit jaar de aansluiting met hun MO15-1 echt hadden gevonden, gingen we vandaag dus zien. Om 7.20u verzamelden zich 7 meiden bij FAK. De andere 7 gingen rechtstreeks, vanuit Driebergen, Zeist, Den Dolder en zelfs Zeewolde! Hulde voor alle flexibiliteit. Steef was op Schiphol om een Finse gastspeler op te halen. Voor de rest waren we compleet. De meiden zijn mentaal inmiddels zo sterk dat ze het vroege aanvangstijdstip direct in hun voordeel vertalen: het beloofde opnieuw warm te worden, en dan heb je voordeel als je vroeg mag spelen. Logisch.

Eenmaal in Veenendaal was er even lichte paniek over de shirts, maar het team van spelers, ouders en staf is inmiddels zo op elkaar ingespeeld dat iedereen strak in z’n taak voetbalt: Igor had keurig de door Johan gewassen shirts opgehaald, zodat we in ons eigen rood-wit konden aantreden. Met Ella als laatste vrouw en Stella als rechtsback begonnen we onder leiding van W.Kok (wat een land waarin voormalig MP’s net zo heten als scheidsrechters!) aan de wedstrijd. Dit keer niet in het stadion, maar op veld 2, een geweldige kunstgrasmat trouwens!

De eerste 10 minuten waren voor de thuisploeg, zonder Hanne echt in gevaar te brengen. Na een klein kwartiertje stuurde Jenna Maud op pad, en zij schoot hard diagonaal in: 0-1. Wat lekker als de eerste kans meteen raak is. Vrij kort daarna een corner van Maud, die bij Jenna belandde die het (kunst)leren monster hard in het doel volleerde: 0-2. De eerste koppies gingen al hangen bij de blauwhemden en onder de vaste Biltse aanhang werd al opgemerkt dat ze in dit kwartier meer hadden gezien dan donderdag in de hele wedstrijd bij FC Utrecht……

Voordeel van vaak tegen dezelfde tegenstander spelen, is dat je ze goed kent. Zo ook nu. We wisten ongeveer waar hun sterkste meiden speelden. Bijvoorbeeld in de spits. Nikee wist dat ze dit meisje kon hebben en speelde zeer overtuigend een dijk van een wedstrijd. Gaaf! Ook hun twee halven zijn erg goed. Floor stond tegenover hun rechtshalf, een sterke loper. Ze deed het prima. Rixt had de eer om hun snelle en sterke linkshalf te mogen schaduwen. Een prachtige speler, die niet voor niets met nummer 14 speelt. Ook Rixt speelde prima op dit meisje, Nadine heet ze. Josje had als linksback even moeite om te wennen aan de snelle rechtsbuiten, maar speelde daarna uitstekend. En Stella was als rechtsback de ontdekking van de dag: fel, steeds op de goede plek, goed in de opbouw, alert, gewoon een erg goede pot. En alles wat er toch nog langs kwam, werd door Ella vakkundig opgevangen. En met de trap die Ella in de benen heeft, is de opbouw altijd goed verzorgd.

Ondertussen bleef Jenna heersen op het middenveld. We gaan het bijna gewoon vinden, dat is het niet: het is buitengewoon. Onder alle omstandigheden controleert ze de bal en passt ‘m op de juiste snelheid naar voren. Zo ook na ca. 25 minuten, toen ze Maud diep stuurde, die passeerde haar tegenstander, gaf voor en bood de ingevallen Rianne een prachtkans. Rianne miste, herstelde zich meteen, veroverde de bal terug en passte op Maud, die op haar beurt wel scoorde: 0-3. Vlak voor rust bleek maar weer eens wat een voordeel het is als je met elkaar op het schoolplein hebt gevoetbald, zoals Kim en Maud, dan vind je elkaar blindelings: steekpass Kim, doelpunt Maud: 0-4. We hebben Kim en Rianne een tijdje moeten missen, maar wat zijn dat een rasvoetballers: goede techniek, oog voor de medespeler, heerlijk dat ze weer terug zijn.

Tja, wat moet je dan zeggen in de rust. De meest ware woorden kwamen van Maud: “Ik ben eigenlijk helemaal niet moe, dat komt omdat we zo goed overspelen.” Een waarheid als een koe, niets tegen in te brengen, en een compliment voor het hele team.

Na rust viel Emma in op haar favoriete linksback-plek en speelde een feilloze 2e helft. Mila, al voor rust ingevallen, bewees maar weer eens dat je ook vanaf linkshalf het spel kunt verdelen. Ondertussen bleek dat GVVV hun beste speler, nummer 14, op Jenna had gezet. In feite een capitulatie. Mooie duels, Jenna wint op punten, net iets completer. Juist op het moment dat we konden verwachten dat de Veenendalers nog eens zouden aanzetten, bereikte Jenna Amy, en als die op snelheid ligt, is ze niet te achterhalen. Hoe ze het deed weet niemand, maar ze frommelde de bal bijna van de achterlijn achter de keeper: 0-5! Daarna was de wedstrijd over. We combineerden naar hartelust, wisselden een paar keer door, Kim haalde tot twee keer toe met een ouderwetse ‘ik speel de bal rechts om je heen, maar ga zelf via links’-passeerbeweging de achterlijn, Rianne toverde nog een paar steekpasses uit haar schoenen, maar al die fraaie combinaties leidden tot nog maar één doelpunt, opnieuw van Amy. Eindstand 0-6! Speler van de wedstrijd werd Nikee, als waardering voor haar inzet, focus en wil om met z’n allen te winnen.

Een prachtige overwinning. Misschien vanwege de warmte, misschien van verbazing, of misschien uit respect voor GVVV vergaten de meiden te juichen. Door deze overwinning staan we stevig op de 2e plek in de hoofdklasse, een sterke prestatie in dit eerste jaar in de MO15-1.

Twee jaar lang was GVVV ons nipt de baas. Zij speelden op het niveau waar wij naar toe wilden. Dit jaar kunnen we, zonder arrogantie, zeggen dat we dat niveau hebben gehaald en er zelfs voorbij zijn. Hun coach vertelde dat ze volgend seizoen in de regio Arnhem willen gaan voetballen. Na alle jaren De Meern, Houten, VVIJ en De Bilt hopen ze dat verandering van spijs doet eten. Het is te begrijpen, maar we zullen ze missen.

Ondertussen zijn wij nog niet verzadigd. Volgende week de kwartfinale van de beker, uit tegen Sporting Almere, een ploeg die net als wij in de winning mood is. Dat wordt een heel ander verhaal. Veel fysieker vooral. We gaan meemaken of onze meiden ook daarop een antwoord weten te vinden.